Bernadette

Toen ik in de put zat, 30 jaar geleden, troostte ze me, zonder iets te zeggen. En masseerde ze haar handen door mijn haar.

Bernadette Roekevis. We woonden naast elkaar. Tijdens onze studie fysiotherapie in Enschede. Zij op 102 in een studentenhuis, met Annelies en nog twee jongens. Ik op 104, met alleen maar jongens. In hun toilet hing aan de deur een schriftje om ‘woordjes en zinnetjes’ op te schrijven, met potlood. In ons toilet hingen blote vrouwen.

Aan de Roomweg in Enschede, die 10 jaar later zou worden weggevaagd door vuurwerk.

Bernadette is na haar studie fysiotherapie verder gaan studeren in Maastricht – lees ik in haar te downloaden cv, want dat wist ik niet. Na drie jaar doctorandus. En met een partner voor het leven. Tenminste, ik vermoed dat ze daar Pieter, die Lochemer uit Limburg, heeft ontmoet.

22 jaar later, in 2012, blijken we weer naast elkaar te wonen. In Lochem. Zij drie kinderen, dochter, zoon, zoon met Pieter, ik drie kinderen, dochter, zoon, zoon met Monique.

Wij wonen inmiddels al zeven jaar in een huis dat we toen aan het verbouwen waren. Bernadette zie ik op de voetbal of in de stad, maar vandaag zie ik haar ineens voorlangs lopen. Ze vertelt iedere vrijdag de week uit haar benen te fietsen, maar vandaag mag ze lopend naar Goossens Tweewielers, met twee lekke banden.

Ik wilde bij deze foto van Bernadette een kort onderschriftje maken, om het laagdrempelig te houden. Het werd deze tekst. Anekdotisch, onsamenhangend, zonder clou en iets langer dan gedacht.

Fijn weekend! Joehoe!

Eén antwoord op “Bernadette”

  1. Haha, mooie samenvatting en terugblik op 30 jaar Henk Jan ! Met een glimlach lees ik je blog zoals ik ook je andere blogs en filmpjes bekijk. Maak je over 30 jaar weer een blog (… vanuit verzorgingshuis ofzo …)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *